Trauma in het lichaam: hoe spanning zich vastzet en weer los mag komen
- Rhiana Maeremans
- 13 jan
- 4 minuten om te lezen
Misschien herken je dit wel.
Je leven ziet er aan de buitenkant prima uit. Je functioneert, je doet wat er van je verwacht wordt, je gaat door. En toch… voel je ergens diep vanbinnen dat je niet echt tot rust komt. Alsof je lichaam altijd een beetje ‘aan’ staat. Of juist helemaal afgesloten.
Misschien ben je vaak moe zonder duidelijke reden. Of gespannen. Misschien voel je emoties heel intens, of juist bijna niet meer. Misschien heb je al gepraat, veel gepraat zelfs, en begrijp je met je hoofd wáárom dingen zijn zoals ze zijn maar merk je dat je lichaam niet volgt.
Als dit herkent, wil ik je eerst dit zeggen: er is niets mis met jou.
Wat je ervaart, is geen zwakte. Het is een intelligent lichaam dat ooit heeft geleerd hoe het jou kon beschermen.
Trauma is niet wat je hebt meegemaakt, maar wat je lichaam heeft vastgehouden
Wanneer we het woord trauma horen, denken we vaak aan grote, ingrijpende gebeurtenissen. Ongelukken, verlies, geweld. En ja, dat kan trauma zijn. Maar trauma is zoveel ruimer dan dat.
Trauma ontstaat wanneer iets te overweldigend, te snel of te langdurig is voor ons zenuwstelsel, en we er op dat moment niet veilig doorheen konden bewegen.
Dat kan ook zijn:
langdurige stress
emotionele onveiligheid
niet gezien of gehoord worden
je moeten aanpassen om liefde te ontvangen
spanning in de zwangerschap of vroege kindertijd
Je lichaam onthoudt niet het verhaal, maar het gevoel van onveiligheid.
Het zenuwstelsel: jouw innerlijke alarmsysteem
In elk van ons zit een oeroud systeem dat voortdurend de omgeving scant. Ben ik veilig? Is er gevaar? Moet ik iets doen om te overleven?
Dit gebeurt niet bewust. Het gebeurt in milliseconden.
Wanneer je zenuwstelsel gevaar waarneemt echt of ingebeeld schakelt het over op een overlevingsreactie:
vechten
vluchten
bevriezen
pleasen / aanpassen
Dit zijn geen keuzes. Dit zijn automatische reacties van het lichaam.
En ze zijn ooit ontstaan om jou te beschermen.
Wanneer overleving de normale stand wordt
Als stress of onveiligheid niet tijdelijk is, maar terugkeert of langdurig aanwezig blijft, leert het zenuwstelsel: dit is hoe het leven is.
Het lichaam blijft alert. Spieren blijven aangespannen. De adem wordt oppervlakkiger. Rust voelt onwennig of zelfs onveilig.
Zelfs jaren later wanneer het gevaar al lang voorbij is kan het lichaam blijven reageren alsof het nog steeds moet overleven.
Niet omdat je vastzit. Maar omdat je lichaam loyaal is aan wat het ooit heeft geleerd.
Waarom praten alleen soms niet genoeg is
Praten kan enorm helpend zijn. Begrip brengen. Inzicht geven. Verzachten.
Maar trauma leeft niet alleen in gedachten. Het leeft ook in het lichaam. In spanning die nooit ontladen werd. In emoties die geen veilige ruimte kregen. In reflexen die ooit nodig waren, maar nu blijven doorlopen.
Daarom kan het gebeuren dat je alles begrijpt, en toch blijft voelen: ik zit vast.
Niet omdat je niet hard genoeg probeert. Maar omdat je lichaam nog geen nieuwe ervaring van veiligheid heeft gekregen.
Je lichaam is geen probleem, het is de weg
Misschien heb je geleerd om je lichaam te wantrouwen. Dat het te gevoelig is. Te intens. Te traag.
Maar wat als je lichaam geen last is… Wat als het juist de ingang is naar heling?
Je lichaam heeft niets fout gedaan. Het heeft gedaan wat nodig was. En het wacht niet op forceren, maar op veiligheid.
Wanneer het lichaam zich veilig voelt echt veilig kan het langzaam loslaten wat het niet langer hoeft te dragen.
Niet door te duwen. Niet door te analyseren. Maar door zachtheid, aanwezigheid en ruimte.
Heling is geen fix, maar een herinnering
Heling betekent niet dat alles weg moet. Het betekent dat je lichaam mag herinneren: ik ben hier, ik ben veilig, ik hoef niet meer te vechten.
Dat gebeurt stap voor stap. In je tempo. Met respect voor wat er is geweest.
Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft niets te doorstaan. Je mag leren zakken.
Een zachte uitnodiging
Misschien voelde je tijdens het lezen iets in je lichaam. Een adem die dieper werd. Of net een spanning die zichtbaar werd.
Dat is al genoeg.
Je hoeft niets te forceren. Maar als je voelt dat praten alleen niet meer volstaat… als je voelt dat je lichaam mee wil doen in jouw heling…
Dan begint het misschien hier.
Bij luisteren. Bij vertragen. Bij je lichaam opnieuw leren ervaren als een veilige plek.
Je bent welkom. Precies zoals je bent.
Voel je een zachte ja?
Als je tijdens het lezen voelde dat er iets in je lichaam bewoog misschien heel subtiel dan wil ik dit met je delen.
In mijn BRTT- en TRB-sessies werken we niet via het verhaal, maar via het lichaam. Zacht. Veilig. In jouw tempo.
Geen herbeleven. Geen forceren. Geen moeten.
Alleen ruimte om spanning te ontladen en je zenuwstelsel te laten ervaren dat het niet langer hoeft te overleven.
Je hoeft niet zeker te weten of dit ‘voor jou’ is. Nieuwsgierigheid is genoeg.
Je bent welkom om te voelen of dit past bij jouw proces.
Veel liefs
Opmerkingen